Laokoon’un yukarı dönük yüzüne baktığımda “bu esere nereden bakılmalı?” sorusunu düz anlamına çektiğini görürüm. Ölümün ucundan hep nereye bakıyorsa ona oradan geri bakmakla sorumluyumdur. Bu sorumluluktan kaçacaksam da ağırlığını hissederim, bir eksiklik oluşur ki aslında çoğuldur: Bir yerde eksikliğim, bir yerimde eksiklik. Böyle bir eksiklik her yere girer, beni her yere taşır, her yerden atar. Bu denli yetersizsem ancak bir başkasının koşullarını benimseyebilirim. Eser ke